سکوت شب...

یه بار عصر که خونه بودم...مامانم رفت خونه خاله ام...

برادرها هم نبودن....خواهرم هم نبود....

تنها بودم و سرم هم تو کتاب نبود....

یادمه تو اشپزخونه ظرف میشستم و خالی بودن خونه قلبم رو پر از وهم میکرد...گوشم عادت نداشت به اون سکوت....حس میکردم توی فضا شناور شدم....

و بعد زمان گذشت و گذر زمان معجزه کرد....

امروز تمام دانشگاه و خوابگاه و حتی شهر خالی بود....

همه رفتن....تعطیلات همه رو برده به شهر و دیار و سفر و ...

من تنها ساکن واحد ۴ نفره و جز معدود ساکنان خوابگاه ۸ طبقه مون هستم....

سکوت همه جا رو گرفته....هوا سرده....

من امپراطور این سرزمینم امروز.....

و در عجب که چه طور روزی روزگاری از دو ساعت تنها بودن در خانه ی پدری دچار وهم شده بودم....